Indiba. Historia urządzenia i jego zastosowanie

4. Indiba 4.1. Historia Indiby             Indiba została stworzona w 1983 roku przez Jose Benach’a, co zajęło około 4 lat pracy. Znacznie rozszerzył swoim odkryciem możliwości rehabilitacji nakierowane przede wszystkim na medycynę sportową. Pierwotnie ten rodzaj fizykoterapii miał służyć dla potrzeb sportowców z najwyższych szczebli klasy zawodowej. Dalsze lata owocowały w liczne publikacje, za czym

4. Indiba

4.1. Historia Indiby

            Indiba została stworzona w 1983 roku przez Jose Benach’a, co zajęło około 4 lat pracy. Znacznie rozszerzył swoim odkryciem możliwości rehabilitacji nakierowane przede wszystkim na medycynę sportową. Pierwotnie ten rodzaj fizykoterapii miał służyć dla potrzeb sportowców z najwyższych szczebli klasy zawodowej. Dalsze lata owocowały w liczne publikacje, za czym pociągany był prężny rozwój zastosowań i znaczne rozpropagowanie tej metody w krajach Europy Zachodniej. Finalnie urządzenie Indiba (ryc.1) wykorzystujące CRET (pojemnościowo- rezystywny transfer elektryczny) stało się powszechne i dostępne dla pacjentów zmagających się z wszelkimi zaburzeniami w obrębie układu ruchu. (Szczotkowki J., Rygas A., 2013)

Indiba-1
Ryc. 1 Terapia z wykorzystaniem sprzętu Indiba. (zdjęcie własne)

Pierwsze nieablacyjne urządzenie o częstotliwości radiowej uruchomione przez Indiba nosiło nazwę Recuperador Celular (rekuperator komórkowy) i Regenerador electrónico (regenerator elektroniczny). Od tego czasu używa się wielu nazw, aby ogólnie nazwać technologię Indiba. W rzeczywistości jeden z nich, TECAR, stał się ogólną nazwą leczenia częstotliwościami radiowymi w krajach takich jak Włochy.
Początkowo sprzęt nazywano z uwzględnieniem pojęć takich jak prąd elektryczny, przenoszenie, tryb pojemnościowy i rezystywny.
Przed wynalezieniem elektrody rezystywnej w 1991 r. Głównym terminem używanym było TEC (z hiszpańskiego akronimu Transferencia Eléctrica Capacitiva: pojemnościowy transfer elektryczny) (Calbet J., 1990).
Po opracowaniu elektrody rezystywnej uwzględniono literę „R” dla „rezystywnej”, zmieniając się w TECAR (Parolo E., 1998), która z czasem przekształciła się w Tecartherapy. (Úbeda A, i wsp. 2000. )

4.2 Indiba- działanie ogólne

            Regeneracja tkanek jest złożonym procesem obejmującym różnorodność typów komórek, których funkcje są regulowane przez skomplikowane sieci sygnałów biochemicznych. Jedną z kluczowych faz regeneracji jest proliferacja komórek prekursorowych. Po namnażaniu komórki progenitorowe różnicują się do tkanek specyficznych dla tkanek, które zbudują swoją charakterystyczną macierz zewnątrzkomórkową, dzięki czemu przywrócona zostanie pierwotna funkcja. Mezenchymalne komórki macierzyste (MSC) są kluczową populacją zaangażowaną w proliferacyjną fazę regeneracji zmian i są obecne w prawie wszystkich dorosłych tkankach. Wykazano, że te multipotencjalne komórki są użytecznym narzędziem w medycynie regeneracyjnej ze względu na ich potencjał do samoodnawiania i różnicowania na wiele typów komórek oraz ze względu na ich rolę w odpowiedzi zapalnej i odpornościowej podczas naprawy urazu (Schaffler A, Buchler C., 2007). Z tych powodów opracowanie strategii stymulujących proliferację i różnicowanie MSC obecnych w uszkodzonych tkankach jest obecnie głównym przedmiotem zainteresowania medycyny regeneracyjnej. Komórki i tkanki mają specyficzne właściwości elektryczne, w tym spoczynkowy potencjał błonowy, przepływ prądu jonowego, pojemność, oporność, przenikalność i przewodnictwo. Takie właściwości, które różnią się w zależności od rodzaju tkanki, wieku i stanu fizjologicznego oraz różnią się między tkankami rozwijającymi się, normalnymi i zranionymi, umożliwiają biosystemom reagowanie na egzogenne pola elektryczne i elektromagnetyczne. Wykazano, że zmiany endogennych zjawisk elektrycznych pod wpływem ekspozycji na czynniki farmakologiczne lub fizyczne wpływają na szybkość naprawy w różnych tkankach (Adey WR., 1993)
            Tradycyjnie stosowane są fizykoterapie oparte na stymulacji elektrycznej lub elektromagnetycznej z zadowalającymi wynikami w regeneracji zmian pourazowych lub zwyrodnieniowych tkanek, a także w medycynie estetycznej. W szczególności wykazano, że stymulacja elektryczna znacznie poprawia gojenie i regenerację przewlekłych obrażeń, często osiągając całkowite zamknięcie ran, które nie zareagowały na inne leczenie. Na poziomie tkanek stwierdzono, że stymulacja elektryczna może poprawić przepływ krwi [19], zwiększyć elastyczność uszkodzonych tkanek i zmniejszyć obrzęk. Na poziomie komórkowym stymulacja elektryczna wpływa na adhezję, orientację i migrację oraz wpływa na regulację procesów morfologicznych i fenotypowych zaangażowanych w różnicowanie i namnażanie różnych typów komórek macierzystych. Chociaż podstawowe zjawiska leżące u podstaw regeneracji tkanek wywołane stymulacją elektryczną nie zostały jeszcze ustalone, zaproponowano, że w przypadku nagłej, zablokowanej lub cofniętej regeneracji leczenie elektryczne może wywołać odpowiedzi komórkowe o takim samym charakterze, jak te wywołane przez endogenne prądy bioelektryczne zaangażowany w normalną naprawę tkanek. (Hernandez-Blue M.L, i wsp. 2014)
            Istnieje wiele dowodów na to, że stymulacja prądami elektrycznymi i polami elektrycznymi może indukować różnorodne odpowiedzi komórkowe i molekularne, w tym reorganizację mikrofilamentów, redystrybucję receptorów na powierzchni komórek lub migrację komórek, oraz proliferacji lub różnicowania komórek macierzystych (Li X., Kolega J., 2002).
Ten zbiór dowodów dostarczył wskazówek, że niektóre bodźce elektryczne mogą wywierać korzystny wpływ na kontrolę homeostazy komórek i tkanek, interweniując w procesach naprawy i regeneracji tkanek. Rzeczywiście, elektroterapię z powodzeniem stosuje się do konsolidacji złamań kości, regeneracji tkanek miękkich lub naprawy włókien nerwowych. Terapie elektryczne okazały się również skuteczne w leczeniu zmian kostno-stawowych, takich jak choroba zwyrodnieniowa stawów lub zwyrodnieniowa choroba dysku (Garland D., i wsp. 2007)
Podobnie, terapie elektrotermiczne z wykorzystaniem pojemnościowo-rezystywnego transferu elektrycznego (CRET), oparte na nieinwazyjnym zastosowaniu prądów elektrycznych o częstotliwości radiowej (RF), zostały z powodzeniem stosowane w regeneracji mięśni, ścięgien oraz więzadła. Prąd wytwarzany przez Indibę może być również skuteczny w modulowaniu procesów ingerujących w regenerację chrząstki, poprzez stymulację komórek macierzystych obecnych w uszkodzonej lub zwyrodniałej tkance. (Hernández-Bule M.L., i wsp. 2017)
            Pojemnościowo-rezystywny transfer elektryczny (CRET) jest nieinwazyjną terapią elektrotermiczną, opartą na zastosowaniu prądów elektrycznych w zakresie częstotliwości radiowej (RF) 400 kHz – 450 kHz. Ze względu na oporność elektryczną tkanek prądy CRET mogą indukować wzrost temperatury w docelowych narządach. Krążąca w organizmie krew rozprasza ciepło do sąsiednich obszarów, umożliwiając utrzymanie temperatury leczonych struktur w pożądanych granicach i unikając niepożądanej hipertermii w pobliskich tkankach. Ostatnie wyniki in vitro wskazują, że CRET, powoduje cytotoksyczność w ludzkich komórkach rakowych i że efekt termiczny który to powoduje można wzmocnić przez wstrzyknięcie metalowych mikrocząstek w docelowe tkanki nowotworowe (San BH., i wsp. 2013). Istnieją jednak dowody wskazujące, że przynajmniej na poziomie komórkowym efekty CRET nie ograniczają się do efektów termicznych. W rzeczywistości badania wykazały, że stymulacja CRET w dawkach niższych niż termiczne może indukować odpowiedzi antyproliferacyjne i cytotoksyczne w hodowanych ludzkich liniach komórkowych raka, ale nie w pierwotnych hodowlach jednojądrzastych komórek ludzkiej krwi obwodowej (Hernández-Bule ML., i wsp. 2007). Wyniki te można interpretować jako eksperymentalne potwierdzenie dowodów, że efekty terapii medycznych CRET nie wynikają wyłącznie ze wzrostu temperatury w odsłoniętych tkankach, ale również z bezpośredniej odpowiedzi komórkowej na sam bodziec elektryczny.
Jeśli chodzi o regenerację tkanek, terapia z wykorzystaniem Indiby jest obecnie stosowana w rehabilitacji i medycynie sportowej do leczenia uszkodzeń mięśni, kości, więzadeł i ścięgien (Melegati G., 1999) i z powodzeniem stosowana w leczeniu astmy i patologii naczyniowych. W przeciwieństwie do innych terapii termicznych obecnie stosowanych w medycynie regeneracyjnej Indiba nie wywołuje skutków ubocznych, takich jak obrzęki i oparzenia skóry lub naskórka. Badania kliniczne wykazały, że przyspieszenie powrotu do zdrowia po CRET polega na ogólnym zmniejszeniu rozszerzenia uszkodzonego obszaru, wraz z procesami przeciwzapalnymi, analgezją i przywróceniem funkcji mięśni . Te efekty kliniczne stosowania Indiby mogą być spójne z nasileniem zjawisk komórkowych zaangażowanych w procesy regeneracyjne. (Takahashi K. ST., i wsp. 1999)
            Do niedawna zakładano, że efekty terapeutyczne terapii CRET wynikały wyłącznie z odpowiedzi tkankowej na hipertermię wywołaną ekspozycją na RF. Jednak kilka badań in vitro skupionych na badaniu potencjalnych mechanizmów leżących u podstaw bioefektów prądów CRET ujawniło, że podtermiczne dawki sygnału elektrycznego RF mogą wywoływać znaczące odpowiedzi w różne typy komórek ludzkich. Doniesiono, że przy zastosowaniu częstotliwości 448 kHz te subtermiczne sygnały CRET indukują znaczące zmiany w proliferacji komórek macierzystych pochodzących z tkanki tłuszczowej (ADSC), a także w ich różnicowaniu adipogennym lub chondrogennym. Hernández-Bule M. i wsp. w swoich badaniach z 2014 roku odkryli, że ekspozycja na bodziec elektryczny 448 kHz obecnie stosowany w elektrotermicznych terapiach w Indibie, indukuje regulację w górę szlaku sygnałowego ERK1 / 2 i promuje proliferację w mezenchymalnych komórkach macierzystych. Ponieważ w badaniu stosowano dawki prądu subtermiczne, wyniki pokazują, że mechanizmy molekularne i komórkowe inne niż termiczne mogą być kluczowe dla skuteczności terapeutycznej Indiby do naprawy tkanek. Obecne wyniki sugerują również, że leczenie CRET mogłoby promować regenerację tkanek poprzez aktywację proliferacji komórek macierzystych pochodzących z tkanki tłuszczowej obecnej w uszkodzonym obszarze. Ponadto, odpowiedź proliferacyjna wywołana przez leczenie nie zagroziłaby multipotencjalności komórek macierzystych dla późniejszego różnicowania adipogennego, chondrogennego lub osteogennego. Wyniki te sugerują, że Indibe można zastosować jako skuteczny środek wspomagający w leczeniu różnych zmian tkankowych i naczyniowych lub jako leczenie opcjonalne dla pacjentów wrażliwych na skutki uboczne niektórych substancji chemicznych. Ponadto, ponieważ mezenchymalne komórki macierzyste bezpośrednio interweniują w kontrolę procesów zapalnych poprzez wydzielanie przeciwzapalnych interleukin w uszkodzonym regionie (Maxson S., 2012), Indiba może być przydatna w leczeniu przeciwzapalnym poprzez zdolność do zwiększania lokalnej populacji mezenchymalnych komórek macierzystych. (Hernandez-Blue M.L, i wsp. 2014)
Hernandez-Bule M., i wsp. w swoich badaniach z 2019r. dowiedli, że skuteczność elektrotermicznych terapii CRET może wynikać z sumy lub współpracy między skutkami hipertermii a indukowaną elektrycznie odpowiedzią komórkową. Udowodnili iż, nie można wykluczyć, że w ramach stosunkowo wąskiego spektrum częstotliwości prądów stosowanych w zabiegach CRET efekty termiczne mogą się nie różnić znacząco. Jednak w odniesieniu do odpowiedzi komórkowej na prąd elektryczny można postulować, że podobnie jak w przypadku innych bodźców elektrycznych, magnetycznych lub elektromagnetycznych, rodzaj indukowanej odpowiedzi może się różnić, w zależności od częstotliwości sygnału, nawet w wąskim zakresie taki jak zakres częstotliwości CRET. Aby przetestować tę hipotezę, przeanalizowali odpowiedź komórek NB69, czyli komórek neuroblastomy na ekspozycję na prądy cieplne w zakresie 350–650 kHz. Wyniki pokazują, że spośród badanych częstotliwości tylko sygnał 448 kHz indukował statystycznie istotne efekty proapoptotyczne i antyproliferacyjne (ryc. 2) . Analiza zjawisk biorących udział w obu efektach wykazała, że uzyskana odpowiedź cytostatyczna była potencjalnie spowodowana modyfikacjami kinetyki cyklu komórkowego, którym towarzyszyły zmiany w ekspresji p-ERK1 / 2, cykliny D1 i p27 w błonie komórkowej. Stwierdzono także znaczące zmiany w ekspresji p53, Bax i kaspazy-3, które mogą być zaangażowane w obserwowaną odpowiedź apoptotyczną.

Wyniki-badan
Ryc. 2 Rycina przedstawia wyniki badań przedstawione w badaniach Hernandez-Bule M. i wsp. w badaniach dotyczących ekspozycji neuroblastomy na prąd radiofrekwencyjny o różnej częstotliwości.

Prąd elektryczny był dostarczany przez pary sterylnych elektrod ze stali nierdzewnej, zaprojektowanych na potrzeby badań do stymulacji in vitro, które zostały umieszczone wewnątrz szalek Petriego. W celu ekspozycji na CRET pary elektrod wstawione do szalek doświadczalnych połączono szeregowo z generatorem sygnałów o wieloczęstotliwościowym (INDIBA, Barcelona, Hiszpania) specjalnie zaprojektowanym do dostarczania prądów elektrycznych RF w zakresie 350 kHz – 650 kHz. W celu pozornej ekspozycji pary elektrod umieszczone wewnątrz wszystkich szalek kontrolnych również zostały podłączone do generatora, chociaż pozostały bez zasilania. Wzorzec stymulacji składał się z 5-minutowych impulsów o częstotliwości 350 kHz, 448 kHz, 570 kHz lub 650 kHz, prąd fali sinusoidalnej podawany przy gęstości niższej niż 50 μA / mm2. Po każdym impulsie następował upływ bez stymulacji wynoszący 0 minut lub 25 minut (leczenie krótkoterminowe) lub 3 godziny i 55 minut (inne leczenie). Kultury hodowano w dwóch oddzielnych, identycznych inkubatorach CO2 (Thermo Fisher Scientific, Waltham, MA, USA). Parametry stymulacji i atmosfera wewnątrz inkubatorów (temperatura: 37 ° C, wilgotność względna: 90% i CO2: 5%) były stale monitorowane. Monitorowano także środowisko elektromagnetyczne wewnątrz inkubatorów.Ponieważ skanowanie częstotliwości pozwoliło zidentyfikować sygnał 448 kHz jako najbardziej skuteczny w jednoczesnym indukowaniu efektów cytostatycznych i cytotoksycznych w badanych warunkach eksperymentalnych, postanowiono zastosować tę częstotliwość w badaniu zjawisk związanych z odpowiedzią komórkową na subtermiczną stymulację CRET. W tym celu zbadano, czy zmniejszony odsetek żywych komórek i zwiększona śmiertelność indukowana sygnałem 448 kHz może być spowodowana blokadą postępu cyklu komórkowego i / lub zwiększoną szybkością apoptozy. Rzeczywiście, w komórkach rakowych odnotowano odpowiedzi apoptotyczne na pola elektryczne 100 kHz – 300 kHz [28, 29] lub na sygnały 900 MHz [30], co jest zgodne ze zwiększoną frakcją komórek w fazie subG0 / G1 obserwowaną tutaj po ekspozycja na sygnał 448 kHz (ryc. 3). (Hernandez-Bule ML., i wsp. 2019).

Ryc. 3 Analiza cytometrii przepływowej dla faz cyklu komórkowego i apoptozy po 24 godzinach pozornej ekspozycji lub przerywanej ekspozycji na sygnał 448 kHz przy gęstości prądu 50 μA / mm2.

            Istnieją dowody eksperymentalne in vitro, które dostarczają pewnych dowodów na potencjalne zastosowanie Indiby w onkologii. Rzeczywiście doniesiono, że narażenie na umiarkowane poziomy hipertermii generowane przez prądy CRET 448 kHz może nasilać działanie leków przeciwnowotworowych na komórki raka płaskonabłonkowego ludzkiego języka HSC-4 oraz że potencjalna skuteczność CRET w leczeniu raka może być wzmocniony przez zdolność prądu RF do podgrzewania nanocząstek metali osadzonych w tkance nowotworowej (Kato S, i wsp. 2011),(San BH., i wsp. 2013).

4.3 Indiba- efekt biologiczny:

            Podstawową jednostką strukturalną i funkcjonalną żywego organizmu jest komórka która jest otoczona błoną komórkową oddzielającą, chroniącą i komunikującą ją ze środowiskiem. Struktura laminarna błony zbudowana z fosfolipidów i białka określa granice komórki oraz utrzymuje równowagę między wnętrzem, a środowiskiem. Główną funkcją błony jest selektywna przepuszczalność, a zatem decydowanie w kontrolowany sposób o tym jakie cząsteczki zostaną wydalone, a jakie pochłonięte, co przyczynia się do stabilizacji środowiska wewnątrzkomórkowego. Regulacja transportu jonów, wody i metabolitów umożliwia utrzymanie odpowiedniego potencjału elektrochemicznego. Potencjał błony jest generowany w wyniku utrzymywania różnicy stężeń naładowanych jonów i cząsteczek między wnętrzem, a zewnętrzem komórki. Niekiedy potencjał jest znacznie zaburzony co prowadzi do znacznego ograniczenia w zakresie pracy komórki. Grubość błony komórkowej wynosi około 4 nm (ryc 4). Podczas stymulacji prądem radiofrekwencyjnym o częstotliwości 448 kHz jony zaczynają poruszać się bocznie w przedziale 10 nm/μs. W ten sposób błona komórkowa odzyskuje swój potencjał elektryczny, umożliwiając znaczne przyspieszenie wchłaniania tlenu, oraz substratów energetycznych co przyczynia się do powstania kilku efektów. Dochodzi do przyspieszenia metabolizmu komórkowego, równoważy się potencjał błony komórkowej, poprawia jej przepuszczalność, zostaje utrzymana odpowiednia objętość komórki, a także zwiększa się znacznie eliminacja toksyn i produktów odpadowych z komórki. (Sendrós S., 2014)

Blona
Ryc. 4 Błona komórkowa- półprzepuszczalna warstwa komórki o grubości ok. 4 nm.

4.4 Indiba- efekt fizjologiczny:   

            Mechanizmem podstawowym na jakim bazuje system proionic opiera się na generowaniu z wnętrza tkanki temperatury. Indiba wykorzystuje prąd monopolarny o częstotliwości radiofrekwencyjnej stałej wynoszącej 448 kHz, co jest wyjaśnieniem dla mechanizmu wzrostu temperatury spowodowanego ruchem elektrolitów, wywołanym przepływem prądu, który to ruch doprowadza do stymulacji metabolicznej. Mylne jest stwierdzenie, jakoby temperatura powstała za pośrednictwem tarcia molekularnego które możemy zaobserwować jako efekt stymulacji prądem o wysokiej częstotliwości w przypadku diatermii krótkofalowej pracującej w parametrach 27.1 MHz, stąd znacznie zmniejsza się ilość przeciwwskazań do stosowania Indiby. Jest to duża innowacyjność po stronie Indiby, ponieważ znaczna większość aparatów fizykoterapeutycznych bazujących na działaniu termicznym, przenosi ciepło z elektrody do wnętrza tkanek w sposób mechaniczny, natomiast CRET opiera się na efekcie wzbudzenie ruchu jonów we wnętrzach komórek, co doprowadza do odtworzenia naturalnego potencjału na błonie komórkowej, dzięki czemu uwalniana jest w sposób naturalny energia.
W przypadku takich zabiegów fizykoterapeutyczny jak ultradźwięki, laseroterapia, czy prądy TENS mamy do czynienia ze zjawiskiem rozproszenia energii, czego przyczyną jest opór stawiany przez tkanki powierzchowne takie jak skóra właściwa, a co skutkuje niekiedy niedostatecznie dużą ilością energii przekazaną w miejsce zabiegowe, niezbędną do wywołania odpowiednich efektów leczniczych. W przypadku Indiby, czynnikiem fizykalnym jest fala radiowa, która działa bezpośrednio na poziomie komórkowym.
Urządzenie Indiba wykorzystuje dwa rodzaje elektrod: rezystywną i pojemnościową, w celu różnicowania działania terapeutycznego na odpowiednie tkanki w organizmie. W celu działania bardziej skupionego, skondensowanego używana jest elektroda pojemnościowa (ryc. 5), która z powodzeniem używana jest w pracy z takimi strukturami jak: skóra właściwa, mięśnie ,powięź powierzchowna, naczynia krwionośne i limfatyczne. Elektroda czynna pokryta jest poliamidem- materiałem izolacyjnym, który działa na zasadzie dielektryku, przy czym tkanka która jest poddawana zabiegowi stanowi kondensator. W tym przypadku ruchomość jonów spowodowany przepływem prądu najbardziej intensywna jest w obrębie elektrody aktywnej.

Rodzaj
Ryc. 5 Rodzaj pracy z wykorzystaniem Indiby w trybie kondensacyjnym

Gdy terapii dotyczną tkanki o większej gęstości takie jak: więzadła, ścięgna, czy kości, wykorzystywany jest drugi rodzaj elektrody, elektroda rezystywna (ryc. 6). Ten rodzaj elektrody nie posiada warstwy izolacyjnej, przez co prąd nie jest skupiany w obrębie struktur leżących powierzchownie.

Rodzaj-1
Ryc. 6 Rodzaj pracy z wykorzystaniem Indiby w trybie rezystywnym

            W terapii z wykorzystaniem Indiby możliwe jest oddziaływanie na tkanki na trzy różne sposoby, zwykle oceniane w sposób analogowy (IAS- ryc. 7), ale możliwe do określenia w sposób standardowy za pośrednictwem odpowiedniego dostosowania mocy. Częściej stosowana skala analogowa jest bardziej dostosowana do indywidualnych odczuć pacjenta, zatem mimo braku określonych parametrów jest bardziej precyzyjna, skala tradycyjna umożliwia nam weryfikację w obrębie ewentualnych zabuczeń czucia temperatury pacjenta i bardziej precyzyjne zweryfikowanie tego. W skali analogowej terapeuta bazuje na dwóch informacjach- pierwsza od samego pacjenta odnośnie odczuwalnego ciepła, -drugą, z racji, że terapeuta drugą dłoń ułożoną ma bezpośrednio w obrębie elektrody czynnej, jest odczucie palpacyjne terapeuty, obydwie informacje muszą być spójne. W warunkach atermicznych odczuciem palpacyjnym jest podstawowa temperatura, pacjent powinien poinformować o braku, albo bardzo delikatnym cieple, zwykle jest to natężenie niskie, do 100 W. W przypadku waskularyzacji natężenie wynosi między 100-200 W i dzieli się na walkularycację średnią podczas której odczuciem palpacyjnym jest ślad temperatury, a pacjent powinien poinformować o odczuciu delikatnego ciepła, oraz waskularyzację wysoką, podczas której odczuciu wyraźnej temperatury towarzyszy początek przekrwienia. Podczas procesu hiperaktywacji odczuciem palpacyjnym jest niezwykle intensywne ciepło, a w obrębie tkanki powierzchownej obniży się napięcie, czemu towarzyszyć będzie wyraźne przekrwienie, co zwykle jest osiągane w wartościach natężenia w zakresie 200-300 W.
Natężenie jest dobierane w zależności od oczekiwanych efektów zabiegowych, doprowadzając do odmiennych skutków fizjologicznych.

Skala-analogowa
Ryc. 7 Skala analogowa (IAS) stosowana podczas terapii z wykorzystaniem sprzętu Indiba

Biostymulacja, czyli odczucie atermiczne o niskiej mocy wyjściowej, doprowadza do zwiększenia wymiany wewnątrzkomórkowej i zewnątrzkomórkowej, przyczyniając się tym do osiągnięcia regeneracji tkankowej, ponieważ nawet niskie natężenie prądu o wysokiej częstotliwości modyfikuje przepuszczalność błony komórkowej. Dodatkowo faza atermiczna doprowadza do anelgezji w zakończeniach nerwowych, co skutkuje zmniejszeniem odczuwania bólu już po pierwszej terapii.
Waskularyzacja, uzyskiwana za pośrednictwem średniej mocy wyjściowej, powodująca lekkie odczuwanie temperatury, powoduje wzmożenie mikrokrążenia przyczyniając się do zwiększenia metabolizmu przez przyspieszenie transportu substratów energetycznych do komórek poddanych zabiegowi. Lokalne rozszerzenie naczyń włosowatych poprawia natlenienie i odżywienie tkanki, dodatkowo poprawiając reabsorpcję limfatyczną i żylną.
Hiperaktywacja powodująca silne odczuwanie temperatury wytwarzana przez wysoką moc wyjściową doprowadza do szybkiego wzrostu metabolizmu komórkowego i zapoczątkowuje proces przebudowy tkanki, zapobiegając na przykład zwłóknieniom. Skuteczność hiperaktywacji jest uzyskiwana nawet w stanach przewlekłych, gdzie już od jakiegoś czasu utrzymują się zwłóknienia, ponieważ tkanka poddana zabiegowi podlega reorganizacji.
Indiba nie tylko różni się działaniem on innych zabiegów fizykalnych na poziomie zmian fizjologicznych, czy używanego bodźca fizykalnego, ale za jej innowacyjnością opowiada się również symultaniczny charakter terapii. Stymulacja prądem radiofrekwencyjnym jest dodatkiem do terapii manualnej, czy masażu stosowanego jednocześnie, w trakcie terapii. Dodatkowo pacjent w odróżnieniu od wszystkich zabiegów fizykalnych przestaje być biernym podmiotem. Specjalnie dostosowane elektrody pozwalają na selektywną stymulację tkanki, podczas gdy zmienia się jej gęstość w trakcie aktywnych skurczów wykonywanych przez pacjenta, bądź przez manualną zmianę wywołaną przez terapeutę w postaci zmiany ułożenia poddawanej terapii strukturze np. trakcja, kompresja, rozciągnięcie.  W ten sposób przepływ prądu w tkance zmienia się, ponieważ różna gęstość tkanki warunkuje łatwość przepływu prądu. (Szczotkowki J., Rygas A.,2013).

4.5 Indiba- przeciwwskazania

            W przeciwieństwie do wielu terapii fizykalnych w których możemy spotkać się z cała lista przeciwwskazań, Indiba z racji unikalnego działania ma znacznie mniej negatywnych efektów na organizm człowieka, toteż jej działanie może być wykorzystane na szeroką skalę. Jedynymi przeciwwskazaniami są ciąża, rozrusznik serca, a także zakrzepowe zapalenie żył. Każdy rodzaj fizykoterapii wystrzega się pacjentów onkologicznych, przy czym Indiba jak zostało wcześniej wyjaśnione nie dość, że nie ma w nowotworach przeciwwskazania, tak liczne prace dowodzą o destrukcyjnym wpływie prądów radiofrekwencyjnych na komórki nowotworowe. (Ley Valle A., i wsp.,1992)